هنگام انتخاب یک سیستم براکت فتوولتائیک ضد آب، مقاومت واقعی در برابر آب و هوا فراتر از پوشش سطح است. سوال واقعی این است که آیا کل سیستم ساختاری-اتصالات، اتصال دهنده ها، اجزای آب بندی و طراحی زهکشی-می تواند در برابر باران، رطوبت و استرس های محیطی طولانی مدت مقاومت کند.
یک براکت فتوولتائیک ضد آب قابل اعتماد با انتخاب مواد شروع می شود. آلیاژ آلومینیوم با استحکام بالا یا فولاد گالوانیزه داغ-پایه ساختاری مقاوم در برابر خوردگی-میدهد. در محیطهای ساحلی یا با رطوبت بالا، درمانهای ضد خوردگی اضافی مانند آنودایز کردن یا افزایش ضخامت پوشش روی برای جلوگیری از تشکیل زنگ در طول زمان ضروری است.
با این حال، عملکرد ضد آب تنها توسط ساختار اصلی تعیین نمی شود. جزئیات آب بندی بسیار مهم است. واشرهای لاستیکی EPDM با کیفیت بالا معمولاً در نقاط نفوذ سقف برای جلوگیری از نشت آب استفاده می شود. اتصال دهنده های فولادی ضد زنگ همراه با واشرهای ضد آب تضمین می کنند که اتصالات پیچ حتی پس از چرخه های انبساط و انقباض حرارتی مهر و موم می شوند. کنترل مناسب گشتاور در حین نصب، اتصالات محکم و ایمن را تضمین می کند.
طراحی زهکشی سازه به همان اندازه مهم است. یک سیستم براکت{1}}به خوبی مهندسی شده شامل زوایای شیب بهینه و کانالهای هدایت کننده آب- است که از تجمع آب در اطراف نقاط نصب جلوگیری میکند. حذف آب راکد به طور قابل توجهی خطرات خوردگی دراز مدت را کاهش می دهد و دوام سیستم را بهبود می بخشد.
برای نصب سقف فلزی، راهحلهای نصب تخصصی مبتنی بر گیره{0}}میتوانند به طور کلی از نفوذ سقف جلوگیری کنند و خطر نشتی را به حداقل برسانند. برای سقف های بتنی، لنگرهای شیمیایی و درزگیرهای ضد آب برای حفظ یکپارچگی سازه و مقاومت در برابر آب استفاده می شود.
علاوه بر این، سیستمهای حرفهای تحت آزمایشهای اسپری نمک، آزمایش بار باد و آزمایشهای پیری قرار میگیرند تا عملکرد را در شرایط آب و هوایی سخت تأیید کنند.
یک براکت فتوولتائیک واقعاً ضد آب فقط در تئوری «مقاوم در برابر آب» نیست-برای حفظ پایداری ساختاری و عملکرد آببندی در طول عمر مفید منظومه شمسی، مهندسی، آزمایش و نصب شده است.
